بعد چهارم

 

گفتم: خنده داره، سایه وار دویدن پشت سرشان!

گفت: خنده دار تره، ایستادن و نگاه کردنشان!

- سایه چطورست؟

- سایه خود ترکیب دیگریست، نمی توان همیشه در بی تفاوتی ماند، به هر حال دنیا که بی تفاوت نیست.

- فکر می کنم این نور پردازی ارادیست...

- نه! همهء اینها برای تغییر است، ارادی یا غیر ارادی تغییر باید خوشایند باشد.

- تغییر به این سرعت تناقض برا نگیز است.

- حس تناقض چیزی است که هرگز از آن به قدر کافی بهره برداری نشده است. متوجهید؟

- البته این بهره برداری به راه دوری هم نمی رود. آیا این همان چیزی نیست که در حال حاضر داریم انجام می دهیم؟

- سایهء ملتی نه! سایهء روپروداکسیونی را در نظر بگیر ! بعد چهارم است... نیست؟

- سایه همهء روپروداکسیون است ولی جز یک سایه تاریک هیچ نیست... هیچ متریال قابل لمسی ندارد.

گفت: اینجاست که همه چیز را تمام می کنی... می خواهم بدانم با وجود این حرفها، آیا به همهء چیزهایی که در سایه است احساس وابستگی داری؟

گفتم: خاکم را می پرستم چه در تن چه بر زمین! هر دو برایم یک ارزش دارند.

قایق رابطه

داشتم یکی از کتابهای باربارا دی آنجلیس را می خواندم که با تمثیلی مواجه شدم که به نظرم جالب آمد:

« تصور کنید شما و همسرتان در یک قایق پارویی روی یک دریاچه هستید. شما در قسمت جلو نشسته اید و همسرتان نیز در قسمت عقب قایق نشسته است. هر دوی شما یک جفت پارو دارید و فرض را بر این گذاشته اید که هر دو پارو می زنید. قایق به خوبی و زیبایی تمام از عرض رودخانه حرکت می کند. با خود می اندیشید چه قایق سواری زیبایی ! لحظه ای فرا می رسد که احساس خستگی می کنید و تصمیم می گیرید پارو زدن را متوقف نموده و کمی استراحت کنید. ناگهان قایق می ایستد و وقتی بر می گردید تا ببینید چه اتفاقی افتاده است می بینید همسرتان تمام مدت آنجا نشسته بود و هیچ کاری نمی کرده یا خوابیده است و تمام مدت شما به تنهایی پارو می زدید و او داخل قایقتان فقط یک مسافر بوده است. یا شاید هم برگردید و ببینید هیچ کس داخل قایق نیست و تمام مدت شما با خودتان در قایق تنها بوده اید .... »

قصد نویسنده از بیان این مثال، تاکید بر این نکته بود که خانمها تمایل دارند خلا های احساسی را خودشان پر کنند بدون آنکه توجه کنند که آیا به اندازه ای که تلاش می کنند که عاشق خوبی باشند، به آنها نیز عشق ورزیده می شود یا نه ؟ نمی دانم این ایده تا چه اندازه درست است چراکه خودم آن را چندان قبول ندارم و بر این باور هستم که این ویژگی اخلاقی بیش از آنکه وابسته به جنس افراد باشد، می تواند اکتسابی و یا حتی ارثی باشد. همین طور این مشکل نه تنها در روابط زناشویی، بلکه در هر نوع رابطه که با اطرافیانمان برقرار می کنیم می تواند صدق کند. بیشتر ما درگیر برقراری روابط هستیم تا حفظ دوام و بقای آن. چند درصد از ما از دسته افرادی هستیم که با باور آنکه در ارتباطمان مشکلی وجود ندارد، به راهمان ادامه می دهیم ؟ چند بار برای هریک از ما در زندگی این اتفاق افتاده است که درست در لحظه ای که گمان می کنیم همه چیز بر وفق مراد است، رابطه مان با یک دوست و یا حتی عضوی از اعضای خانواده متزلزل می شود ؟ فقط پس از این اتفاقات است که به این فکر می افتیم که کجای کارمان اشتباه بوده است ؟ شاید اشتباهمان در این باشد که مدتها بدون توجه به طرف مقابلمان تنها پارو زدیم و درست در لحظاتی که گمان می کردیم که هر دو نفر قایق ارتباطمان را پیش می بریم، شریکمان ( به هر علتی ) دست از پارو زدن برداشته است.

شاید بد نباشد که در زندگی گاهی فقط برای چند لحظه دست از پارو زدن بکشیم و به پشت سرمان نگاه کنیم تا ببینیم چه اتفاقی می افتد. پیشنهاد می کنم یک بار امتحانش کنید، به نتایج جالبی می رسید !