تبليغاتX
شبی از شبها

دوستی اولین واژه ای بود که از انسانیت به خاطر داشتم. اما چه افسوس که در خاطر داشتن رنگین کمان واقعیت را شبرنگ نمی کند. از خویش بریدگی ام را شبی ژرف می دانست که در طلسم تارش هر مفهومی گم می شود. پنبه ی سکوت می ریسیدم و لبخند تحویل می دادم. وقتی که سفالین کوزه ی وجودم را درهم می شکست و در حلقه های نفس شکن واژه های تندش برده وار زندانیم می کرد، گاهی بی امان به آغوش سپید گریه پناه می آوردم، های، های، چه فتنه هایی!

وقنی پنبه های پاک لبخندم را گردباد فریادش به آفاق مه آلود ناکجا می برد در پی اش به دشتهای پریاس آسمان نگاه گیج و ماتم  دوید. رعدی غریدن گرفت و طرح شوم وحشت در نگاهم بی مهابا بارش یافت. باور نمی کردم که مثل دریا موج موج عقده های تیره اش را به ساحل آرزوهایم می کوبید.

-          پنبه هایم کو ؟... صدای هق هق بارشم در میان کوهساران پیچید... خنده هایم کو ؟ ...

در غاری متروک تنم می لرزید. سپید موی دستی به گیسوانش فروبرد. نمی دانم شاعر بود یا بی گناه، اما لبریز بود دستهایش از عطر ماه، آنگاه که از پیشانیم گذر کرد. لب بسته و زانو لرزان ... باور نمی کنم روشنایی را، این پیشانی منست که می درخشد؟

دست خالی بازگشتم، آن شب نان حسرت به دندان کشیدم و با اشک خوابیدم، چه خیال انگیز بودم وقتی که مرا آکنده از ماه تاب می دیدند. هنگامی که شاه وار از خویش می خواندنم و من بازو گشوده در انتظار صبح صادق ثانیه شماری می کردم و او چه حسرت بی پروازی بر دلش نشست. نیم خفته بودم که ضحاک وارد شد، از همان غار آمده بود.

او بود.

او که لبخندم را دزدیده بود.

و من که روزی نامم شبی ژرف بود همکنون در آغوش شهزاده ی صبح بودم،  نه در پی پنبه های سپید لبخندم، که گرمای نسیم نفس های صبح، لطیف و نرم در دلم جاری بود.

+ نوشته شده توسط شیوا در دوشنبه 1388/01/10 و ساعت 4:44 بعد از ظهر |

 

           You Always        

You always are there when I feel sad,
You always help when times are bad.
You always encourage me when I'm down,
You raised me to never frown.
You always are near when I'm far,
You always are in my heart.

 

 

+ نوشته شده توسط شیوا در سه شنبه 1387/12/13 و ساعت 8:36 بعد از ظهر |
من اناری می کنم دانه،

با خودم می گویم:

« خوب بود این مردم،

دانه های دلشان پیدا بود ... »

 

سهراب سپهری

+ نوشته شده توسط شیرین در سه شنبه 1387/10/17 و ساعت 7:55 بعد از ظهر |

 

 

Success is not the triumph over regress,
Success is the power to suppress.
Success is not the money or the fame,
Success is, knowing you are still the same.
Success is not the power or the pride.
Success is the knowing how to hide.
Success is not a gift or gain,
Success is accepting and believing in your name.
Success is not a point or goal to seek,
Success is, believing you have never reached the peak.
Success is ...


+ نوشته شده توسط شیوا در چهارشنبه 1387/10/11 و ساعت 11:15 بعد از ظهر |
همیشه اسیر یک دایره بسته ام. مهم نیست که از چه زمان و چطوری شروع کنم، مهم این است که همواره انحنا را در مسیرم احساس می کنم. انگار تمام زندگی ام برای حرکت روی این دایره رقم خورده است. هر بار که از نقطه شروع حرکت می کنم، با خودم می گویم : « این بار با دفعات قبل متفاوت است، می بینی این دفعه خط صاف است، مستقیم رو به جلو ! » با شوق و انگیزه راهم را شروع می کنم اما چیزی نمی گذرد که انحنای خفیفی را در مسیرم احساس می کنم. اول فکر می کنم اشتباه می کنم اما ... هر چه انحنا بیشتر می شود، اضطراب من از اسارت در همان مسیر منحنی وار همیشگی بیشتر می شود.  با دایره می چرخم و می گردم بدون اینکه برای تغییر مسیر اختیار یا حتی راه حلی داشته باشم. به نقطه ۱۸۰ درجه که می رسم دیگر مطمئن هستم که روی همان دایره قدیمی ام. غصه آنچه گذشت آزارم می دهد اما خودم را نمی بازم. مابقی راه تا نقطه ۳۶۰ درجه یا همان نقطه شروع، به این فکر می کنم که چه کنم تا دیگر به جای دایره روی خط راست حرکت کنم...

 می گویم : « آرزو دارم فقط یک بار حرکت کنم. حتی اگر نیم خطی باشد تا بینهایت، به نقطه ای نامعلوم...»

می گوید : « برای آنچه تاکنون نداشته ای، آن کسی باش که تاکنون نبوده ای. یک بار و برای همیشه آنقدر شهامت داشته باش که به محض منحنی شدن مسیر، از آن خارج شوی. خودت قطب نمای خودت باشی و به قیمت گم شدن و رها شدن، روی خطی حرکت کنی که خود می خواهی نه برایت خواسته اند. یک بار جسارت کن و دایره را قطع کن آنگاه می بینی با صاف کردن هر خط منحنی، می توان خط مستقیم ساخت...

گرچه مشتاقم که این بار هم این راه را بیازمایم اما نمی دانم چرا این بیت شعر هم در ذهنم تداعی می شود:

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی                            عشق داند که در این دایره سرگردانند

+ نوشته شده توسط شیرین در چهارشنبه 1387/09/27 و ساعت 8:20 بعد از ظهر |

هر روز صبح وقتی از خواب بیدار می شوم، یادم به حرف رییس سابقم می افتد که می گفت با خودتان بگویید من بزرگترین انسان روی زمین هستم که برای انجام مهمترین کار دنیا از خانه ام خارج می شوم. توی آینه که نگاه می کنم این جمله را تکرار می کنم و تلاش می کنم که دیروز را دیروز بدانم و فراموش کنم. با یک دنیا اراده و انرژی از خانه خارج می شوم، به امید اینکه امروز روزی باشد متفاوت از روزها و ماهها و سالهایی که گذشت...

چند روز دیگر قرار است به مناسبتی رییسمان سخنرانی داشته باشد. به همین منظور همه کارشناسان را توی اتاقش جمع می کند و بعد از یه مقدمه چینی مفصل از همه میخواهد که یک گزارش کار از چند سال گذشته فراهم کنند؛ البته با رویکرد مثبت !! همین چند کلمه برایمان کافیست تا بدانیم باید گزارشی تهیه کنیم که با آن دل جماعتی را خوش کنیم. گزارشی که در آن نکات مثبت را هر چند کوچک بزرگ نشان دهیم و از کاستی ها هر چند بزرگ سخنی به میان نیاوریم. با اینکه باید در این کار خبره شده باشم اما باز هم گزارشم چند باری به اتاق رییس می رود و می آید تا به شکل دلخواه رییس در می آید، گزارشی که بویی از واقعیت نبرده است...« می تراود مهتاب؛ می درخشد شبتاب؛ نیست یک دم شکند خواب به چشم کس و لیک؛ غم این خفته چند؛ خواب در چشم ترم می شکند» ضعف مدیریتی مدیران و روسایی که برای مدیریت تربیت نشده اند، تیشه ای است که هر روز بر پیکر سازمانمان ضربه می زند. هر از چند گاهی وقتی مشکلات یک واحد به حدی می رسد که عیان می شود و اعتراض همه را باعث می شود، رییس بزرگ جای او را با کسی مشابه قبلی که قاعدتا بی تجربه تر از او هم هست عوض می کند. مدیر جدید ابتدا همه تلاشهای رییس قبلی را بی نتیجه می خواند، همه را خراب می کند تا از نو بسازد. مدت زیادی طول می کشد تا دلیل کارهای او را بفهمد و این درست زمانی است که باید جایش را به بعدی بدهد و برود. خط مشی، فرایند، برنامه عملیاتی، شرح وظایف و ... همه فقط نوشته هایی است که از بس آرمانی نوشته شده هیچ وقت جامه عمل نپوشیده و از آنها فقط برای گرفتن انواع ایزو و نشان افتخار و ... استفاده می کنیم. به راحتی با چند برگ نامه و مستندات ساختگی کلاه بر سر هیات های ارزشیابی و ممیزی می گذاریم و بین سازمان های رقیبمان که اگر از ما بدتر نباشند بهتر نیستند، مقام کسب می کنیم یا امتیازی می گیریم برای ارائه خدماتی که لایقش نیستیم. برای حل مشکلاتمان یا چشم به کشورهای دیگر می دوزیم و چشم بسته از آنها تقلید می کنیم یا اینکه فورا یک کمیته تشکیل می دهیم، بدون آنکه فکر کنیم که آیا کمیته های قبلی در انجام کارشان موفق بوده اند ؟!  دور و برمان پر شده از کمیته ها و تشکل هایی که فلسفه وجودیشان را حتی خودشان هم نمی دانند چه برسد به دیگران. فقط اعضایش چند مدتی یکبار جلسه ای تشکیل می دهند تا گزارشی !! برای ارائه داشته باشند. برای موفقیت در اینگونه سازمانی باید 1 درصد از وقتت را برای کار کردن و 99 درصد دیگر را برای نمایش کارهایت صرف کنی. آنچه هم در این میان گویا به دست فراموشی سپرده شده، فکر کردن است.« نگران با من استاده سحر؛ صبح می خواهد از من کز مبارک دم او؛ آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبرِ، در جگر لیکن خاری از ره این سفرم می شکند » یادم به زمان تحصیلم می افتد. تحصیل در دانشگاهی که برای ورود به آن باید چند سال زحمت می کشیدی. زمانی که  هنوز اینهمه دانشگاه غیر انتفاعی، پیام نور، علمی-کاربردی-تخیلی، آموزش از راه دور و غیره نبود که فقط با پرداخت شهریه های گزاف مدرک لیسانس و فوق لیسانس و دکترا  را به آسانی به دست بیاوری... سر کلاس های درس دانشگاه و درست همان زمان که به قول معروف دست چپ و راستمان را از هم تشخیص دادیم و سری تو سرها در آوردیم، همه امیدمان به این بود که دنیایمان را عوض کنیم. جامعه مان را از انحطاطی که دچارش شده نجات دهیم. از آن جمع همکلاسی پرشور و نشاط، عده ای به خارج از کشور مهاجرت کرده اند، عده ای گرفتار سیستم پیچیده و دست و پاگیر مملکتی شده اند و دارند سعی می کنند خود را با آنچه هست وفق دهند و عده دیگر از بیکاری خانه نشین شده اند ! « نازک آرای تن ساقه گلی؛که به جانش کشتم و به جان دادمش آب؛ ای دریغا به برم می شکند » گوشم از مشکلات اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و آموزشی جامعه مان پر است. نمی خواهم به یاد کورش کبیر و امپراطوری های ایران باستان بیفتم تا بدانم نیاکان ما که بودند و چه کردند، فقط ... به کجا می رویم؟« دستها می سایم تا دری بگشایم؛به عبث می پایم که به در کس آید؛ در و دیوار به هم ریخته شان بر سرم می شکند »

+ نوشته شده توسط شیرین در جمعه 1387/09/08 و ساعت 9:28 بعد از ظهر |

To hear the whispered voice

Of another's heart

And understand unspoken words

Are talents of those lucky few

People who are precious to the world

That's why

The language of  friendship

Is not words but meanings

 

+ نوشته شده توسط شیوا در یکشنبه 1387/08/05 و ساعت 6:31 بعد از ظهر |

 

البته... 

گفتم انسانها از نزدیک هم دورند!

اما چرا  آنقدر نزدیک به هم

 بایستیم که یکدیگر را نبینیم؟ 

مژه بر مژه! 

دورتر بایست!

شاید چشمانی دیدیم و شاید سیاهی بود میانمان...

شاید تصویر خود را بر سیاهی چشمانی دیدی!

شاید هم سیاهی در تصویر چشمانی باشی!

اینبار از دور نزدیکتریم...

بگو لبخندت از چیست؟

+ نوشته شده توسط شیوا در چهارشنبه 1387/07/10 و ساعت 0:24 قبل از ظهر |

شب جلوی دانشگاه غلغله بود، 5 تا ماشین پلیس جلوی درب را گرفته بودند، گویا باز فیلم سینمایی پلیسی زنده اکران می شه، از بین جمعیت رد می شدم:  الو می فرمودین ...

-        بله خلاصه دکتر سین حق مقاله ما رو که بالا کشید، شما مراقب باشین!

-        آخه !...

-         باید یه جوری دورش بزنین خانم... م.. لاب.. می شه...

-         الو؟ صداتون قطع و وصل می شه!...

خوابگاه شبیه خونه خانم هویشام شده،  خاک خودمو می تکونم ! شمع هایی که خریدم را واسه بچه ها روشن می کنم، بی نواها فردا امتحان پایان ترم دارن. گروه گروه دور هم حلقه زدن با یک شمع درس می خونن...

با صدای چرخ ساکهای بچه هایی که از حیاط خوابگاه بیرون می رفتن بیدار شدم، اس ام اس داشتم، سونیا بود، دیروز دفاع کرده، دو تا مقاله هم  به اسم خودش داده ژرنال خارجی، بهش تلفن می کنم تبریک بگم، خوشحاله که توی سی ویش یه چیزی داره که بنویسه، ازم تشکر می کنه که پایان نامه 2 ساله را 6 ماهه براش تموم کردم، عذاب وجدانم تازه می شه، یادم میاد تمام باندای پی سی آر که لازم داشت را با فوتوشاپ خودم واسش ساختم، بهش می گفتم دوست ندارم کار خلاف انجام بدم! می گفت که استادش هم متوجه نشده! به نظرش بیخود خودمو معطل کرده ام، منو نصیحت کرد که صداقت زیادیش خوب نیست! ولی آخه!...

اجرای پایان نامه ام تو ذهنم از اول اکران می شه، ... آزمایشگاه دانشگاه شیراز، نمونه برداری از سر زمین، تورزنی سر مزرعه، آفتاب، گلخونه مرکز تحقیقات کشاورزی، دوندگی و سرو کله زدن با کارگر و... و غصه ام می گیره! 

بهش تبریک می گم و وا رفته می رم تو راهروی خوابگاه ... بچه ها خرم و خندونن!

– چی شده؟ چه خبره؟

- آب وصل شده...

شیر آب  رو که باز می کنم، آب گل ازم استقبال می کنه!...خدا آب معدنی را از ما نگیره...

صدای ملودی می یاد! به خودم می یام!

- بله؟ سلام مامان، خوبی؟ مرسی، نه چه مشکلی؟ چی؟ طوفان شن!!؟ اخبار زیادی اغراق می کنه، اینجا که هیچ خبری نیست ! ...دروغم چیه؟ (صداش می لرزه!... خجالت می کشم که باعث ناراحتیش شدم، مطمئنم دیشب نخوابیده) عبدالمالک!!؟ نشین اینقدر پای بی بی سی! به خدا ما اینجا خوش و خرمیم!... باشه امروز دیگه می رم تکلیفمو با اینا مشخص می کنم.

 تو اتاق دکتر ایستاده ام، پاهام ضعف می ره، یکی داره التماس می کنه که دکتر از درس پاتولوژی گیاهی نیاندازتش، می دونم که یا پدرش از پشت بوم افتاده! یا مادرش سرطان داره، یا نوه خاله عمه اش فوت شده!!!!! واسم خیلی تکراریه! اینجا عجیب آمار التماس به استاد بالاست!

موبایل دکتر سین داره زنگ میخوره! به خیالش نیست. از من می پرسه چی شد؟ ساب میت

" مقاله ام" آماده ست!؟  همه زیر چشمی نگاش می کنن، می گم تا عصر آماده می شه، به خاطر طوفان فعلا اینترنت قطعه. روی صندلیش نیم خیز می شه و می پرسه اسم من که اول هست؟ داغ دلم تازه می شه و آروم می گم بله... عقب می شینه و یکهو رعد سیستانی می زنه:ها ها ها ها! .... سعی می کنم قیافه متعجبم را مخفی کنم، لبخندمو تمدید می کنم و هیچی نمی گم، دکتر سین می گه پس تا طوفان تموم شه در خدمتتون هستیم! لبخندم نا خود آگاه وا می ره.... اما خوشحالم که طوفان صد و بیست روزه ی معروف سیستان شروع نشده، عاقبت موبایلش رو که دیگه در حال خود زنیه جواب می ده، با لهجه می گه: عیبن داره له له!!!... عیبن داره!!!! (عیب نداره برادر)

فقط تماشاش می کنم، هنوز پاهام ضعف می ره!

 تلفنش رو که تموم می کنه می پرسم : وقت دفاعم کی می شه آقای دکتر؟

با طعنه می گه: - هان؟... می گم راستی پسرم باهاتون تماس می گیره ها واسه نوشتن سی وی و پذیرش گرفتن راهنمایی می خواد!...می خواد حتما...

کلافه سوالمو تکرار می کنم...

- شما هم تا ساب میت را به اسم من نگیری نمی شه دفاع کنین خانم مهندس!!! (به این واژه آلرزی دارم!)، ...

دیگه گوشام صدا میداد! چشمامو بستم، پایان نامه رو روی میزش کوبیدم و گفتم یه بار در طول انجام پروژه تلفنامو جواب دادی؟ یه راهنمایی کردی؟ یه آزمایش تو دانشگاه شما با امکانات شما انجام دادم؟ یه ریال پول هزینه کردی؟ اصلا می دونی چه کار انجام دادم؟ اصلا بگو ببینم  یادت هست موضوع تز من چیه؟!... این کارت خلاف قانونه، ماده دوی قانون فعالیتهای پژوهشی تبصره یک!  مقاله دانشجو باید به اسم خودش ثبت بشه،... خسته شدم از این حکومت خود مختار بی قانون تو، چقدر سوء استفاده؟ چقدر؟ دانشجوپلکان ترقی تو نیست، استادیاری؟ باش! می خواهی استاد تمام بشی؟ بشو! اما نه با سوءاستفاده!... فردا صبح دفاع می کنم... حالا ببین،...

صورتم داغ شده بود! اما از شجاعت اخلاقی خودم خوشم اومده بود که!  یکهو صدای ملودی منو به خودم آورد! چشمامو باز کردم!! اینبار باباست!...دکتر سین هنوز داره با آرامش با گوشیش پچ پچ می کنه!... گویا باز خیالاتی شدم!...

صدای چرخ ساکهام حتما خیلی هارو بیدار کرده! تو دلم می گم ببخشید بچه ها ، خداحافظ...

جلوی خوابگاه منتظر تاکسی سرویسم که یه زانتیا ترمز می کنه... پیاده می شه، ...

-        خانم... ( دکتر سین!)

-         سلام!

  

-        سلام، تبریک می گم، دفاعتون عالی بود ... راستی پذیرش مقاله حدوداکی می رسه به ایمیلم؟...

-        !!!

+ نوشته شده توسط شیوا در چهارشنبه 1387/05/09 و ساعت 10:51 قبل از ظهر |
" عزیز من !

.... دیروز نزدیک غروب باز دیدمت که غمزده بودی و در خود...

 من هرگز ضرورت اندوه را انکار نمی کنم. چرا که می دانم هیچ چیز مثل اندوه، روح را تصفیه نمی کند و الماس عاطفه را صیقل نمی دهد. اما میدان دادن به آن را نیز هرگز نمی پذیرم. چرا که غم، حریص است و بیشترخواه و مرزناپذیر، طاغی و سرکش و بدلگام.

هرقدر که به غم میدان بدهی، میدان می طلبد و باز هم بیشتر و بیشتر ... هرقدر که در برابرش کوتاه بیایی قد می کشد ، سلطه می طلبد و له می کند ...

غم عقب نمی نشیند مگر آنکه به عقب برانی اش، نمی گریزد مگر آنکه بگریزانی اش، آرام نمی گیرد مگر آنکه بیرحمانه سرکوبش کنی...

غم هرگز از تهاجم خسته نمی شود و هرگز به صلح دوستانه رضا نمی دهد.

و چون پیش آمد و تمامی روح را گرفت، انسان بیهوده می شود و بی اعتبار، و ناانسان. ذلیل غم و مصلوب بی سبب.

من مثل تو می دانم که در جهانی اینگونه دردمند، بی دردی آنکس که می تواند گلیم خود را از دریای اندوه بیرون بکشد و سبکبارانه و شادمانه بر ساحل نشیند، یک بی دردی ددمنشانه است، بی غیرتی است و بی آبرویی و اسباب سرافکندگی انسان. آنگونه شاد بودن هرگز به معنای خوشبخت بودن نیست. بلکه فقط به معنای نداشتن قدرت تفکر است و احساس و ادراک. با این همه گفتم که برای دگرگون کردن جهانی چنین دردمند، طبیب حق ندارد بر سر بالین بیمار خویش بگرید و دقایق معدود نشاط را از سالهای طولانی حیات بگیرد.

چشم کودکان و بیماران، به مادران است و طبیبان. اگر در اعماق آن حتی لبخندی ببینند نیروی بالندگی شان چندین برابر می شود.

به صدای خنده ی خالص بچه ها گوش بسپار و به صدای دردناک گریستنشان، تا بدانی که این سخنی چندان پریشان نیست.

عزیز من

این بیمار کودک صفت خانه خویش را از یاد مران !

من محتاج آن لحظه های دلنشین لبخندم- لبخندی در قلب، علیرغم همه چیز. "

                                                                           

                                                                                 از نامه های نادر ابراهیمی به همسرش

 

 

+ نوشته شده توسط شیرین در جمعه 1387/04/14 و ساعت 10:52 بعد از ظهر |